Text Widget
Interactively incentivize team driven markets and accurate meta-services. Progressively engage cutting-edge catalysts for change after efficient potentialities. Professionally generate extensive process improvements for process-centric niche markets. Dramatically initiate end-to-end niches whereas integrated best practices. Professionally envisioneer ethical results rather than team building synergy.
Recent Works

Wat kan je in de kraamweek verwachten? Kraamweek

Je hebt negen maanden om je erop voor te bereiden: de bevalling. Het examen dat je moet afleggen voordat je uiteindelijk echt moeder wordt. Het hoogtepunt van een zwangerschap, waarin alles samen komt en je uiteindelijk een warm, glibberig en schreeuwend babylichaampje op je borst gelegd krijgt. Over de bevalling kun je tijdens je zwangerschap al veel leren. Zo zijn er verschillende cursussen en legt je verloskundige er het nodige over uit. Maar over de periode vlak na je bevalling hoor je eigenlijk niet zoveel. Het is dat Esther mij al een aantal dingen had uitgelegd over de kraamweek, anders had ik echt niet geweten wat ik had moeten verwachten. Om jullie toch enigszins voor te bereiden op wat er met je lichaam gebeurt, nadat je een topprestatie hebt geleverd, vandaag dit artikeltje.

Kraamverband

Toen ik een aantal weken voor de bevalling een doos met producten van mijn zorgverzekeraar kreeg opgestuurd, bekeek ik die vol afschuw. Van een aantal artikelen had ik nog nooit gehoord, maar het meest verbaasd was ik nog wel over het kraamverband. Dat waren namelijk maandverbandjes ter grootte van een matras. Ik wilde me er toen geen voorstelling van maken in hoeverre zoiets nodig is. Maar ik ben erachter gekomen dat het wel degelijk een uitkomst is in de dagen na de bevalling, dat kraamverband. Sterker nog: direct na al het natuurgeweld plakte de verpleegkundige twee van deze monsters in mijn ziekenhuis-onderbroek. Met het gevoel alsof ik een gehandicapte, incontinente bejaarde was, kon ik vervolgens naar huis.

Stolsels

Ik weet nog goed dat ik wit weg trok, toen de kraamverpleegkundige tijdens een intakegesprek met 30 weken zwangerschap kwam vertellen over het feit dat ik bloedstolsels zou gaan verliezen in de periode na de zwangerschap. Zij zei dat stolsels ter grootte van een vuist niet ongewoon waren. Ik had zelf gelezen over stolsels die de grootte hadden van een druif, dus dit vond ik nogal wat. Ik hoorde van vrouwen om me heen veel wisselende verhalen. De ene had amper stolsels verloren, bij de ander waren ze zo groot als een orka geweest. Ik bereidde me uiteindelijk maar voor op het ergste: stolsels ter grootte van een luchtballon. Maar gelukkig viel het meer dan mee. Ik verloor niet meer dan bij een hevige menstruatie. Het duurde allemaal wel iets langer, maar ik heb geen tweede bevalling hoeven mee te maken om de stolsels ter wereld te brengen. Gelukkig. Maar mocht het jou wel overkomen: het hoort erbij. En als je op dat moment bang bent dat het te veel of te groot is: vraag je kraamverzorgende eens ernaar te kijken.

IMG_1068

Geen gêne

Dat brengt me meteen naar het volgende punt: het feit dat je geen gêne meer hebt. Kijk je er voor je bevalling nog tegenop om in je te laten graaien door de gehele staff van het ziekenhuis, tijdens het gebeuren kan het je opeens niet meer schelen. Zelfs al zou de conciërge opeens een kijkje willen nemen. Tijdens de kraamweek is het dan ook gebruikelijk dat de kraamverzorgende je goed in de gaten houdt. Dat houdt in dat ze je eventuele hechtingen controleert en dat ze temperatuur tweemaal daags rectaal op neemt. Gelukkig doet iedere betrokkene daar zo normaal over, dat je na een tijdje fluitend je pyjamabroek naar beneden trekt als er weer eens iemand naar je hol wil loeren.

Number two

Twee dagen voor mijn bevalling las ik een blogje van iemand die na de bevalling erg tegen het poepen op keek. Ik had er werkelijk nog nooit over nagedacht dat dat een issue zou zijn, maar opeens kon ik me daar iets bij voorstellen. En heel eerlijk: het was inderdaad best een issue. Als je net na je bevalling pijn hebt aan alles tussen je benen, dan is het sowieso al een probleem om naar het toilet te gaan. Plassen deed ik in de douche, op aanraden van de kraamverzorgende. Zij hield de boel schoon, dus dat kon gewoon. Maar number two was een iets groter probleem. Ik kan alleen maar zeggen: eet veel vezels, drink veel water en doe rustig aan. Volgens mijn kraamverzorgende waren de hechtingen stevig, dus zou ik me daar geen zorgen om hoeven maken.

Pijn

Dat ik last zou hebben van mijn hechtingen na de bevalling, daar had ik me op ingesteld. Maar ik had veel meer pijn: enorme spierpijn in mijn hele lichaam van de kracht die ik had gezet tijdens het persen. Zelfs in mijn armen! Ik had keelpijn, want ik had tijdens mijn bevalling een droge keel gehad. Mijn borsten stonden vrijwel meteen op knappen van de stuwing, wat heel erg pijnlijk was en ik hoef überhaupt niet te beginnen over mijn toegetakelde ‘onderkant’. Desalniettemin vond ik het, ondanks dat ik iets anders had verwacht, allemaal nog goed draagbaar. Waarschijnlijk was het een combinatie van adrenaline en paracetamol die ervoor zorgde dat ik de dagen prima door kwam.

Kraamtranen

Ik was dit belangrijke punt even vergeten op te sommen, maar werd er gelukkig door Ioni op gewezen. Want och ja, die kraamtranen waren hier ook zeker in volle glorie aanwezig. Mijn moeder is de eerste dagen na Nim’s geboorte blijven slapen, en op dag drie vonden we dat we het zelf wel konden. Mijn moeder ging dus met mijn vader mee terug naar huis en voordat ze weg ging, begon ze te snikken. Vanaf dat moment waren mijn kraamtranen aanwezig. We hebben eerst samen flink wat af gehuild, daarna aan de telefoon en de volgende dag ging het feest vrolijk verder. Als er visite was, wist ik me in te houden. Maar zodra die de voeten hadden gelicht, gingen bij mij de sluizen weer open. Ik huilde voornamelijk uit puur geluk, maar soms wist ik niet eens een reden te noemen voor mijn tranen. Ik weet wel nog goed dat ik steeds voor de box – waarin mijn slapende frummel mooi lag te wezen – stond en wenste dat ik de tijd kon laten stilstaan. Want hij was zo prachtig en lief en ik wilde dat er nooit iets zou veranderen aan dat moment.

Ik heb me nog nooit zo brak, en ook nog nooit zo gelukkig gevoeld. Het is een understatement als ik de kraamweek beschrijf als een bijzondere periode. Er is nog zoveel meer over te vertellen: kraamverband stinkt, kraamvisite is zowel erg leuk als erg vermoeiend, slapen is de eerste periode niet aan de orde, de kraamweek staat bol van de onverklaarbare emoties en opeens weer een lege zak als buik is ongelofelijk raar.

Hoe was jouw kraamweek? En welke dingen die je nog nooit had gehoord, wil jij met ons delen?


Betty is 29 jaar oud en geboren en getogen Amsterdamse. Ze is getrouwd met Maran en in september 2014 bevallen van haar zoontje Nim. Inmiddels is ze zwanger van haar tweede: een dochter. Betty is opgeleid tot leerkracht in het basisonderwijs, maar werkt sinds haar zwangerschap niet meer als juf. Naast haar hbo-opleiding, heeft ze ook een cursus ‘gewichtsconsulent’ en ‘freelance schrijver’ gevolgd.

Reacties

  1. Dat van ‘geen gène’ herken ik heel erg. Die valt behoorlijk weg door en na een bevalling.

  2. Ik mis de kraamtranen. 😀

    Het verlies van gene vind ik zo maf en nu ben ik weer op zo’n punt dat ik denk, hoe heb ik dat kunnen doen?????

  3. Dat van gene is inderdaad heel maf! Als ik er nu aan terug denk ook vraag ik mij af waarom het dan opeens zo makkelijker gaat. Ook tijdens het hechten in het ziekenhuis. Dit werd door een mannelijke gynaecoloog gedaan maar het kon mij helemaal niks schelen. Het was zelfs zo erg dat ik er behoorlijk om moest lachen. Lag ik daar met mijn benen in die steunen, baby op mijn buik en dan wordt je dood leuk gehecht daar beneden.

  4. Thanks voor de voorbereiding! 😉 Wat ik me dus niet voor kan stellen he… Dat je na de bevalling en in de kraamweek compleet brak kan zijn en evengoed zo gelukkig! Dat ik de afgelopen weken zoooo verschrikkelijk beroerd was, had ik er echt geen baby bij moeten hebben! Ik hoop dat dat vanzelf allemaal goed komt, maar dat is wel iets waar ik bang voor ben.

  5. Nou, je bent welkom nog meer te vertellen dan hoor! Breid uit, preek! Ik vind dit namelijk erg handig, haha :). Dat van die bloedstolsel schrik ik oprecht een beetje. Van dat plassen ook. Stiekem ben ik als de dood voor de kraamweek terwijl ik er ook – nu al – zo naar uit kijk.

  6. Tijdens de kraamweek ging ik plassen op het toilet in de badkamer, terwijl mijn man stond te douchen. Dat zou ik normaal nooit doen, en nu ook niet meer. Misschien weer in de volgende kraamweek, haha. Plassen deed ik ook onder de douche, en later op de wc met zo’n grote spa Blauw fles. Die heeft zo’n tuutje en dat was veel makkelijker dan spoelen met zo’n kan. Over de stolsels.. Ik was daar nog banger voor dan de bevalling zelf. Ik dacht dus dat het een soort stuiterbal zou zijn, zo groot als een mandarijn, en ik heb ook echt tegen m’n kraamhulp gezegd; “Als ie eruit flikkert, ga ik van m’n stokkie hoor!” Bleek dat het inderdaad gewoon een soort menstruatie was. Het was meer een pudding (sorry, TMI), en viel me reuze mee.

  7. God ik wist niet eens van die bloedstolsels, maar het was gewoon een zware menstruatie. Ik heb de eerste periode wel geleefd in dat ziekenhuis ondergoed, ideaal met dat kraamverband! Bij mij heeft ook een man mij gehecht, maar ook mijn bevalling geleid. Echt totaal geen problemen mee. Dit was dan een arts assistent of iets dergelijks en volgens mij zijn eerste bevalling, maar normaal zou ik zeggen ..hij heeft t al zo vaak gezien, haha!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *